Huilend kwam hij zaterdag aangelopen, weliswaar met kampioensbeker in de voetbaltas, maar zonder fiets. Geluidsloos vloekte ik de dader elke denkbare ziekte toe en fluisterend probeerde ik mijn oudste zoon te troosten. We zijn samen nog op pad gegaan; eerst langs de voetbalvereniging, toen een rondje door de buurt en tenslotte langs het politiebureau. In gedachten wist ik al precies hoe vaak ik over de dader heen zou rijden, maar helaas mochten wij de onverlaat nergens treffen.
Geweldig, zo'n politiebureau. Achter een veilige balie een dame die alleen nog een boef zou weten te imponeren door erop te gaan zitten, veel licht, vriendelijke kleurtjes en gratis koffie.
Aangifte via het internet genoot de voorkeur, er waren immers gegevens nodig m.b.t de fiets. en die staan op de aankoopbon. Kut! Waar was die bon? Anderhalf jaar geleden, keurig netjes een tweedehands fiets bij de fietsenhandel gekocht, maar waar had ik die bon gelaten?
Terug thuis heb ik nog geprobeerd de bon te zoeken, maar vooralsnog heeft ook die zich niet laten vinden. Zonder bon dus een onvolledige aangifte met natuurlijk nul komma nul kans ooit die fiets terug te vinden.
En nee, natuurlijk was ie niet verzekerd dus moet mama nog op zoek naar een fiets. En daar komt die knoop om de hoek kijken, want ga ik nog een keer keurig netjes via de fietsenboer aan een fiets komen, of koop ik die fiets "in goed vertrouwen" bij een mannetje? Immers, als ik die fiets in "goed vertrouwen" koop is en blijft ie gewoon van mij..
Mijn ouders hebben me netjes opgevoed en daar ben ik ze ook meestal erg dankbaar voor. Maar dat nette leven levert me steeds bitter weinig op en goed gedrag levert me geen gunstig geprijsde fiets op... en dan nog... good girls go to heaven, bad girls go everywhere...
